De schoonheid van de afgrond: hoe Knokke Off en Euphoria drugsbruik onbedoeld promoten
In de afgelopen periode was het niet mogelijk om de nieuwe seizoenen van Knokke Off en Euphoria te missen. Momenteel zijn het de meest besproken series onder jongeren, en de populariteit is begrijpelijk: de productiekwaliteit is ontzettend hoog, de cast is uitstekend en het drama is verslavend. Daarnaast hebben beide series een schitterende cinematografie. De producenten beweren vaak dat ze als waarschuwing de pijnlijke en schokkende werkelijkheid van drugsgebruik willen laten zien. Wanneer je echter kritisch naar de beelden kijkt, ontdek je iets anders: de zelfvernietiging wordt zo prachtig vastgelegd dat het eerder romantisch dan afstotelijk lijkt.
DE VALKUIL VAN DE CINEMATOGRAFIE
Het probleem ligt in de manier waarop het wordt gepresenteerd. In Euphoria lijkt een overdosis bijna op een artistieke muziekvideo vol glitters en felgekleurde lichten. In Knokke Off zien we Alex en Louise die drugs gebruiken in een omgeving van grote luxe, snelle wagens en zonnige stranden. De euforie wordt weergegevenmet dromerige filters en indrukwekkende muziek. Dit creëert een tegenstrijdigheid. De verhaallijn kan misschien zeggen "drugs
ruïneren je leven", maar de beeldensuggereren "drugs maken je leven intens, betekenisvol en visueel schitterend". Voor een generatie die opgroeit met de noodzaak om alles aesthetic en deelbaar te maken, kan die beeldtaal zeer doeltreffend zijn.
ONDERLIGGENDE STRUGGLES
Wat deze series wel goed doen, is laten zien dat drugsgebruik vaak een symptoom is van dieperliggende problemen. Louise gebruikt het om haar mentale struggles te dempen, Alex om te ontsnappen aan zijn toxische thuissituatie. Het haalt drugs uit de criminaliteitssfeer en plaatst het in de context van mentale gezondheid. Hoewel we tegenwoordig meer over mental health praten dan ooit, blijft het in de praktijk een lastig onderwerp. Het is dan ook best riskant dat series drugsgebruik bijna neerzetten als de enige manier om met je problemen te dealen. In plaats van echte hulp te zoeken, wordt die "getormenteerde ziel" die naar middelen grijpt een soort cool alterego. Als je jezelf herkent in de struggles van een personage, wordt de drempel om zelf ook te gaan experimenteren een stuk lager. Je krijgt het gevoel dat drugs een logische oplossing zijn voor je mentale chaos, terwijl het in de echte wereld natuurlijk alleen maar voor meer problemen zorgt.
DE REALITEIT VS. DE MONTAGE
Wat je in de serie ziet, is natuurlijk zwaar gefilterd. De personages zien er na een wilde nacht nog steeds ‘oké’ uit, terwijl je in het echt gewoon een wrak bent. De minder mooie kant; de paranoia, de fysieke aftakeling en de dagenlange mentale dip die volgt, wordt vaak weggelaten omdat het niet in het mooie plaatje past. De focus ligt bijna alleen op de ‘high’, terwijl de ellende die erbij hoort nauwelijks schermtijd krijgt.
Met andere woorden Knokke Off en Euphoria zijn steengoede televisie, maar het zijn geen documentaires. Ze verkopen een gezuiverde versie van de werkelijkheid. Het is belangrijk om dat onderscheid te blijven zien: de glamour is er voor de kijkcijfers, de ellende is er voor de gebruiker. Enjoy de series, maar stay safe!! :))