Humor, gesnurk en Mahdi

Dat alle ogen in de zaal beginnen te glinsteren op het moment dat de CD&V-voorzitter binnenkomt, heeft niet zozeer te maken met dat Sammy Mahdi in maatpak en voorbereid met een PowerPoint aankomt, maar eerder door hetgeen wat voor hem de aula binnentrappelt.

 ​

Wie de voormalig staatssecretaris voor asiel en migratie een beetje kent, weet dat zijn hond Pamuk geregeld

terugkomt op zijn Instagrampagina, flyers,… en dus ook op lezingen. Het zou ook niet verwonderen als z’n hond in tijden van begrotings- onderhandelingen zoals deze zowat het enige wezen is dat kost wat kost aan Mahdi’s zijde staat. Het wordt al snel duidelijk dat de hond ook tijdens de lezing de show zal stelen.

​

De zaal wordt stil en een PowerPoint met professionele uitstraling, meegenomen door de voorzitter zelf, verschijnt achter hem op het scherm. Na een introductie door Lars, de debat- verantwoordelijke van Politeia, kan hij er aan beginnen. 

 

“Wie gelooft dat Europa op dit moment een wereldmacht is?” Met een lichte grijns en grote ogen kijkt hij naar het publiek terwijl hij wacht tot er handen in de lucht gestoken worden. Deze aanpak van actief vragen stellen aan het publiek zal hij ongeveer de volledige lezing door doen en zorgt ervoor dat de lezing geen absolute monoloog blijkt.

​

Al snel haalt Mahdi cijfers boven waar je als publiek eigenlijk even bij zou moeten stilstaan. Cijfers die aangeven dat het vertrouwen in ‘dat alles wel beter wordt’ bijzonder laag zijn (40,8% gelooft dat de levensstandaard van de generatie na hun, lager zal zijn dan bij de eigen generatie). Wat je hierbij zeker moet weten, is dat die cijfers niet zomaar van een willekeurige steekproef komen. Wel komen ze van leden van CD&V zelf. Het is dus goed mogelijk dat het ‘ongeloof in vooruitgang’ ook iets over de CD&V-leden in kwestie zegt.

​

Omdat Sammy een vlotte spreker is, die met overtuiging zegt wat hij te zeggen heeft, let je niet snel op bijzaken zoals waar die man zijn cijfers vandaan haalt. Waar het publiek wel op let, is een lage ondertoon die ineens in de zaal te horen is. Om de vier seconden ongeveer. Er wordt getwijfeld als het de maag van Mahdi zou zijn, maar het blijkt Pamuk te zijn, die ondertussen in een diepe slaap is.

 

Wanneer hij vertelt over hoe onze toekomst - die er volgens de cijfers niet rooskleurig uitziet- door een clubje politici bepaald wordt, zou je haast vergeten dat Mahdi voorzitter is van de CD&V. 11 zetels in de Kamer en 16 in het Vlaams parlement, en bovenal zittend in zowel federale als Vlaamse regering, is niet niks. 

 

Dat is vreemd, want als je een beetje weet hoe het politiek systeem van ons land werkt, dan weet je dat België een echte particratie is. Hier hebben partijvoorzitters, en dan met nadruk op zij die in een regering zitten, aanzienlijk veel macht. Toch lijkt Sammy Mahdi, voorzitter van een partij met een aanzienlijke achterban, te vinden dat hijzelf niet tot ‘dat clubje’ behoort. Het doet vraagtekens rijzen.

​

Wat we nog uit de lezing onthouden is dat de sfeer binnen de regering ver van ideaal is. Na een relletje over een premier die volgens Mahdi op een slecht moment op reis vertrok is de sfeer alles behalve verbeterd, zeker na het nieuws over De Wevers vrouw Veerle Hegge. 

 

Vanuit het publiek komt de volgende vraag: “Draagt uzelf niet bij aan de polarisatie die u daarnet aankaartte?” We weten ondertussen dat het zetten van je tegenkandidaat in een slecht daglicht één van de meest succesvolle overtuigingstechnieken is. Het is dan ook niet onlogisch dat je als politicus, die aan populariteit wilt winnen, deze techniek gaat gebruiken. Op die manier draag je er natuurlijk ook zelf niet meteen toe bij dat politiek één vredevolle wereldje is.

 

Mahdi beantwoordt de vraag door aan te kaarten dat het normaal is om meningsverschillen te hebben en hiervoor op te komen. Soms is polarisatie nodig, lijkt hij te menen. Dat de sfeer binnen de regering niet goed is, geeft hij zelf toe. Al wil hij wel aantonen dat hij zelf al stappen heeft gezet om de sfeer te verbeteren.

​ 

Als bewijs hiervoor krijgt de vraagsteller het ‘privilege’ om een inclusieve kijk te krijgen in de medelevende chatberichten van Mahdi naar Bart De Wever na het nieuws over Veerle.

​

We zien een zelfzekere, humoristische partijvoorzitter die gelooft in wat we als samenleving kunnen bereiken, maar kaart terzelfdertijd de problematiek van vandaag aan. Een gat in de begroting waar je als boekhouder hoogtevrees van zou krijgen, een Europa dat als speelbal van de andere grootmachten zou worden gezien, en dan nog een toekomstvisie die er (bij CD&V-leden tenminste) niet rooskleurig uit ziet.

 

De aankomende beleidsverklaring zal duidelijkheid moeten brengen.​

​

Geschreven door Timon Logghe​